“Want feest moest het worden”, schrijft vrijwilliger/bestuurslid Luus Heeren in haar verslag (zie elders op deze pagina)
over het twintigjarig project in Ahero in Kenia. Jawel, de vrouwen in Kenia hebben eensgezind in alle dorpen feestjes voorbereid
en niet alleen in Ahero, Awasi (15 jaar) en Nyamonye (10 jaar). Ook de kinderen (schoolfonds) waren er deels bij en lieten door
dramaspel zien hoe hun moeders tegen de vererving door de schoonfamilie zijn. Ontroerend echt want deze kinderen, meest
tieners, hebben het gezien en meegemaakt ...
U vindt in deze nieuwsbrief ook verslag van de tocht naar Mageta-eiland van Corry van den Bergh, vrijwilliger in
Etten-Leur. Theo van den Bergh, bestuurslid en Jan Heeren maakten de foto’s en film.
Wat mijzelf het meeste opviel, was het feit dat de weduwen zelf officials hadden uitgenodigd: schoolhoofden, ambtenaren
van het Ministerie van Gender, kerkbesturen en chiefs. Zowel van dorps- als districtsniveau. Dat betekent dat de ‘widowgroups’
erkend worden; ze bestaan en zijn zichtbaar aanwezig. Er wordt rekening gehouden met hen en, heel belangrijk: er is minder
misbruik van deze moeders en kinderen. Dat was voorheen niet het geval!
Het Kenyaproject start weer met frisse moed aan de volgende vijf, tien of twintig jaren. Een groot verschil met twintig jaar geleden is
dat er van lieverlee 17 vrijwilligers zijn komen helpen. In winkel, tuin en bij onze presentaties in het land. Er zijn ook weer
volop plannen bij de organisatie in Kenia. Bijscholing van coördinatoren oftewel ‘capacitybuilding’, een boerderijproject, meer
koeien, hutten, ploegbedrijven en eetcafees in de nieuwe dorpen. Deze laatste goed werkende bedrijven zijn ook een veilige stek
geworden voor individuele weduwen. Op marktdagen houdt de weduwe/coördinator er spreekuur, er wordt vergaderd, geleerd van elkaar
enzovoort. Al deze neveneffecten zijn nooit door mij bedacht bij het initiatief tot dit project. Dat er een heuse organisatie
zou ontstaan evenmin ...
Wij hebben als bestuursleden ‘gouden’ dagen meegemaakt bij de projecten. Vol inspiratie gaan we weer verder. Doet u mee???
Rentia Krijnen-Hendrikx , voorzitter
CAPACITEITSOPBOUW
Een van de huidige sleutelwoorden binnen ontwikkelingssamenwerking is: 'capacitybuilding’ oftewel ‘capaciteitsopbouw'; het
opleiden van mensen zodat ze hun werk beter en zelfstandig kunnen doen. Het Kenyaproject heeft vanaf het begin als doel dat de
vrouwen in Kenia zelf aan hun toekomst moeten werken. Gesteund bij hun eigen plannen daarvoor door ons in het Westen. Dit is
een uitstekend werkend uitgangspunt, zo is gebleken ...
Vier jaar geleden kwam in Kenia de noodzaak om alle weduwenorganisaties in de dorpen, die inmiddels gevormd waren, met elkaar te
verbinden. Zodat er geleerd kan worden van elkaar. Elke drie maanden komen de voorzitters en coördinatoren van de inmiddels negen
dorpen bij elkaar. Aanvankelijk werden reis en verblijf door het project betaald; nu betaalt men alles zelf uit de opgezette
spaarpotten uit de winsten.
Vorig jaar kwam de vraag naar een cursus ‘gemeenschapsopbouw en groepsmanagement’ voor de coordinatoren. De leiding in Kenia heeft
gezocht en gevonden. In april wordt een tiendaagse cursus gevolgd, intern op een landbouwschool in Bukura. Kosten inclusief verblijf
en lesboeken zijn 350 euro per persoon. Ontwikkelingsorganisatie NCDO (Ned. Cie Duurzame Ontwikkeling) heeft 350 euro bijgedragen.
Het Kenyaproject probeert voor de overige negen coordinatoren het cursusgeld te vinden. U kunt meehelpen om deze weduwengroepen
in de dorpen nog zelfstandiger te maken. Zodat we geen schoolgeld hoeven te gebruiken ...
Het STAAROPERATIE-project is succesvol. Inmiddels zijn er veertien vrouwen of geopereerd aan staar of men heeft een bril
gekregen van de oogspecialist in de stad. U kunt ook hierbij helpen a € 65,- per oog of bril zodat dit project door kan gaan ...
Het BOERDERIJ-PROJECT staat nu drie jaar in de planning. Nu het grote Guesthouse-project in Awasi is afgerond, gaan we naast
de kleinere projecten werken aan een volgend groter project: een educatief boerderij-project. Doel is dat weduwen hier werk vinden;
dat groepen, vooral jonge vrouwen, hier praktijklessen kunnen volgen in voedselteelt, koeien- en varkenshouderij, bomenteelt en de kweek
van Spirulina. Deze algensoort kan uitstekend als voedsel dienen voor ondervoede kinderen en zieke volwassenen (Wij zagen hoe zo’n
project werkt in Kisumu).
Het project moet op den duur zelfvoorzienend worden door de verkoop van producten en later door een tractor-loonbedrijf. De grond, drie
acres (= twee voetbalvelden) is gekocht en omheind en als eerste willen we een huisje bouwen voor Wycliff, onze landbouwleraar, met een
leslokaal, een waterput en schuur. De begroting van € 20.000,- hopen we voor de helft van donaties te ontvangen. Van elke gedoneerde euro
vragen we verdubbeling aan bij NCDO (Ned. Cie Duurzame Ontwikkeling) van het ministerie.
Door een vorm van MICRO-FINANCIERING is dit project twintig jaar geleden begonnen. Ten gevolg van het feest hebben weduwen in de
58 dorpjes/58 groepen per groep € 30,- ontvangen. Elke groep heeft daarvoor een plan gemaakt dat meestal met voedselvoorziening te maken
heeft. In augustus gaan we kijken hoe het loopt. Is er goed gewerkt met winst dan mag men het geld houden. Zo niet (behoudens slecht weer)
dan wordt het terug gegeven ...
PLANNEN VOOR 2009:
- € 500,- Ogenproject (staar) voor gereduceerd tarief door de oogspecialist
- € 3.150,- Cursus gemeenschapsopbouw voor de coördinatoren
- € 3.000,- Stenen huisje Boerderijproject
- € 1.000,- Start kweekvijver Spirulina
- € 900,- Touw-waterput Boerderij-project
- € 750,- Ploegbedrijf (5x)
- € 5.000,- Schoolgeld voor 2010
- € 200,- Hut voor moeder en kinderen (20x) in de dorpen Bondo, Reru en Ojolla
- € 3.500,- Eetcafé (4x) inclusief stuk grond voor de nieuwe dorpen
Voor verdere plannen zie de pagina Gerealiseerde en nieuwe plannen
Wilt u voor uw donatie een ‘eigen’ project, schrijf s.v.p. erbij waarvoor ze bedoeld is. Dank!
Vanaf zaterdag 9 mei tot juli is d’n Hof, de tuin-met-expositie op het projectadres, weer open. Elke woensdag en zaterdag van
10.00 uur-16.00 uur. Groepen op afspraak. Het hele jaar, behoudens vakanties, is het winkeltje in ‘Curiosa en tweedehands’ open. Welkom!
FEEST IN AHERO!
Want feest moest het worden! Daar waar het begon, twintig jaar geleden, in Ahero in Kenia. Waar Fons Geerts, missionaris en bekende van Rentia
Krijnen, samen met Florence Ochome en Gaudencia Achieng, vol overgave dit project gingen opzetten. In het begin met duizend gulden per jaar; door
beide dames goed beheerd en verantwoord. Tot nu toe!
Vanuit Etten-Leur wilden we één festiviteit graag zien: dat er door alle weduwen tijdens de feestelijkheden vlees gegeten kon worden. Een klein
budget was hiervoor beschikbaar vanuit het project. Er is heel creatief gewerkt. Dat zagen we bij de feesten in alle dorpen die verrassend goed
opgezet waren. Maar speciaal in Ahero bij de 250 leden tellende organisatie.
Ook wij hadden een verrassing voor Gaudencia en Florence. Rentia had in november heel erg haar best gedaan om de aartsbisschop uit dit bisdom te
vragen om deze twee diepgelovige vrouwen te eren voor hun vele en goede werk. (Het Kenyaproject staat los van enige kerk, ook financieel, maar in
Kenia werken we in 58 kleine dorpjes die vallen onder negen grote dorpen via de structuur en onder de veilige paraplu van de katholieke kerk. En
dat pakt goed uit voor weduwen van alle gezindten die lid kunnen zijn). En jawel, na een persoonlijk gesprek was Mgr. Zacheus Akoth bereid om
voor te gaan in een viering en Gaudencia en Florence te huldigen. Maar ... of we zelf de onderscheidingen mee konden brengen want die had hij
niet voor vrouwen ...
Gaudencia’s en Florence’s familie hadden wij ook uitgenodigd
Op de grote dag waren Rentia, Corry en Theo, Jan en ik aangekomen vanuit Awasi-guesthouse bij de kerk in Ahero.
Het viel ons op hoe prachtig gekleed de vrouwen waren. De meesten in een witte jurk; gekocht, gehuurd of geleend maar wel heel feestelijk bij hun
mooie donkere huidskleur. Ook alle coordinatoren van de andere acht dorpen waren uitgenodigd en zo liep de kerk stilaan vol. Na zowat drie kwartier
(Afrika-tijd) arriveerde de bisschop in de kerk en dat werd tijd. Want Florence, de punctuele 
organisator, begreep niet waarom de pastores niet al waren begonnen ...
Prachtige gezangen en dans, samen met een speciaal opgekomen koor, toespraken, een goede preek over het project door de bisschop, en veel glunderende
gezichten. Vooral van de weduwen die al twintig jaar lid zijn en het goed maken! Monseigneur nam alle tijd om de beide dames in het zonnetje te zetten
en daarna samen te poseren.
Het feestmaal werd heel gezellig en daarna liet de bisschop zich alles vertellen door de weduwen over de bedrijven: de maismolen, veevoermachine en
zonnebloemoliepers. Van eigen winsten gebouwde eetkiosk en de zeepmakerij waar nu ook balsem van Aloë Vera gemaakt wordt (werkt goed zoals wijzelf
ondervonden). Er is een groot zeil gespannen over de middenplaats voor alle feestvierders.
Als iedereen zit komt Mikel, de computerleraar, zijn
eerste negentien geslaagden van 162 computerstudenten voorstellen waarvan de meesten al aan het werk zijn. In markttentjes waar ze brieven typen
voor mensen, of elders. In zijn speech vertelt Mikel: “Het gat tussen rijke jongeren en arme jongeren is geslecht. Wij hebben beiden gestudeerd en
kansen op werk. Onderwijs heeft geen plafond”. 
En tot zijn medestudenten (van ons
schoolfonds): “Het is niet nodig een miljoen te verdienen om anderen te helpen. Zie wat onze “buren” hebben gedaan. Dat kunnen wij in ons leven ook
proberen ...” Nu mag Rentia een jonge koe doorgeven van de ene weduwe naar de andere zodat ook deze melk heeft voor haar kinderen en de verkoop.
De bisschop wordt een schaap aangeboden als cadeau.
We komen aan het moment, een LUO-gewoonte, dat een blauw gesuikerde taart wordt aangesneden. Er wordt verwacht dat Rentia en monseigneur dit
samen doen en daarna hier van gaan proeven met gekruiste vorkjes ... Rentia heeft niet meteen door hoe dit werkt. Maar onder groot applaus snapt ze het
en er wordt gesnoept. De rest wordt in veel kleine stukjes gedeeld.
Hierna presenteert Florence ons een mooi wandkleed, gemaakt door een
plaatselijke kunstenaar, met de groepsarbeid van de 16 kleine 
dorpjes rond Ahero.
Wij geven presentjes aan 18 weduwen van het eerste uur: een ‘eerste-hulp-doosje’ uit ons winkeltje waar men zichtbaar blij mee is.
Corry en ik geven Florence en Gaudencia elke een tas-met-inhoud die ze thuis pas mogen openmaken. Namens alle vrijwilligers uit Nederland.
Coördinator Anne uit Nyamonye (en beoogd opvolgster) richt namens
alle coördinatoren een dankwoord aan Rentia. Wij zijn onder de indruk en feliciteren
elk al deze prachtvrouwen met hun mooie projecten. In mijn felicitatie merk ik op dat deze
weduwen nu met kracht, hervonden waardigheid en opgeheven hoofd hun twintigjarig bestaan als organisatie hebben kunnen vieren.
Het was grandioos! Jan en ik zijn heel blij dat we hierbij mochten zijn. ‘Erokamano’, dankjewel! Wij gaan weer sparen ...
Luus Heeren-Van Nispen
MAGETA-EILAND in het Victoriameer
Tijdens ons recente jubileumbezoek bezochten we voor de derde keer het eiland Mageta. De eerste keer in 2005 hadden juist nijlpaarden de groentevelden
van de weduwengroep vernield. Door geld voor een omheining, was dit probleem snel opgelost. Van de opbrengst van hun velden waarop ze kales/sukuma wiki
(een soort spinazie) en tomaten plantten, konden de weduwen leven en wat verkopen. Er werd later door het project ook een eetcafé gebouwd waar de vele
vissers wat kunnen gebruiken.
In 2007 waren de vrouwen heel trots om te laten zien dat het eetcafé er stond en dat er goede maaltijden werden geserveerd. We hebben dat zelf ervaren.
Nu, in 2009, legde het bootje niet aan op de aanlegplaats van voorgaande jaren maar voer verder door. Wij waren benieuwd wat ons te wachten zou
staan. In ieder geval was de aanlegplaats beter dan de andere. We hoefden nu niet uit de boot te worden gedragen want er was een trapje waardoor we op
de wal konden klimmen. Daarna begon de wandeling over het eiland. In het begin overal hutjes en veel kinderen die kwamen kijken naar die Mzungu’s
(blanken). Hier wonen veel gezinnen van vissers.
Een eindje verder werd ons de verrassing getoond: een zelf gebouwd tijdelijk eetcafé (zie foto rechts: Eetcafé werkt goed) van takken. Er is een
tweede groep weduwen gevormd, die aan deze kant van het eiland ook een eetcafé wil beginnen. Wat een mooi initiatief! We prijzen hen om hun harde werken,
maken foto’s en hebben het geheime plan om in Etten-Leur hard te werken voor ook een eetcafé voor deze groep. We vervolgen onze wandeling over het eiland
en komen nu in een rustiger stuk. Heerlijk genieten van de zon om 7.30 uur; nog niet te heet. Het meer is nu aan beide kanten zichtbaar.
We zien een visdrogerij van de weduwen, opgezet van eigen winsten. Het ploegbedrijf met de stal en ossen, enige groentevelden, waar nu ook maïs
en gierst worden verbouwd en waarvan de opbrengst veelbelovend is. Enkele 
weduwen beschikken over een melkkoe en de groep over een naaimachine waarmee schooluniformen gemaakt en verkocht worden. Bovendien kan elke vrouw
haar eigen kleren nu naaien (Wens voor een tweede naaimachine; 180 euro). In totaal zijn nu 42 weduwen lid van de groep op het eiland.
Op het eiland is een grote lagere school en een paar klassen voortgezet onderwijs. Als wij daar voorbij komen roept één van de kinderen: “Mzungu’s“ en
een paar komen eens kijken. 
Plots stormen alle kinderen naar buiten, er is geen houden meer aan. Binnen de kortste keren zijn we omringd door honderden kinderen. Ze willen op
de foto, handen schudden, Engels met ons praten. Wat een overdonderende ervaring. We lachen en genieten. Totdat er een meisje met een takje in haar hand
aan komt lopen en binnen de kortste keren is iedereen weer vlug naar binnen. Dat meisje deed niks, maar zo te zien hadden ze wel ervaring met dat takje. De
hoofdonderwijzer vraagt ons even in zijn kamer te komen. Hij zegt heel blij te zijn met de steun voor de weduwen. Ook enkele (half)wezen worden ondersteund
door het project en kunnen nu ook naar school. Hij wil ons echter vertellen dat er geen schriften en boeken zijn. Wij zeggen dat we van een weduwenproject
zijn en dat de weduwen het verder zelf moeten doen. Het is niet gemakkelijk om dat te zeggen, maar we kunnen er niet op in gaan. Hij begrijpt dat wel en
is al blij met datgene wat wordt gedaan. We tekenen nog even het gastenboek en dan wandelen we naar het eetcafé voor het ontbijt. Er zijn oliebollen,
pannenkoeken, brood en jam, kannen melk en water, nescafé en 
cacao. Het smaakt goed. We
betalen onze maaltijd en wandelen naar de oude aanlegsteiger waar de boot ligt, stappen in, uitgezwaaid door velen en varen terug naar de vaste wal in
Usenge/Nyamonye. In de auto, die bij het eetcafé in Usenge staat, nemen we een geit mee voor het feestmaal in Nyamonye, waar het tienjarig bestaan
morgen gevierd gaat worden. We zagen ook hier weer op Mageta-eiland, zoals het door één van de weduwen werd verwoord: “Geef ons de kansen, wij maken
er werk van !”
Corry van den Bergh
Vijftien jaar Kenyaproject in AWASI
Een prachtige viering, zowel in de kerk als onder de boom. Schooljeugd (schoolfonds Prinsenbeek) 
speelt drama over de niet meer gewenste vererving van hun moeders. Heel ontroerend. Dansen, speeches van de weduwen-organisatie hier die eveneens als
in Ahero 250 leden telt. Maaltijd in het guesthouse-project, perfect bereid door de twee koks
en weduwen. Ook hier plukken wij als vrijwilligers en donateurs vruchten van onze inzet voor de armsten van de armen in Afrika: alleenstaande moeders en hun
kinderen. Een inspiratiedag om in andere dorpen weer verder te gaan met dit project !
Tien jaar Kenyaproject in NYAMONYE
Tijdens de viering in de kerk in Nyamonye kwamen de 42 overgevaren vrouwen binnen van Mageta-island. Het eiland is sinds twee jaar een zelfstandig dorp maar het
project bestaat er ook tien jaar omdat het eerder hoorde bij Nyamonye. Ook in Nyamonye, 200 leden, grote feestvreugde met verervings-drama, door ‘onze’
schoolkinderen, speeches en een goed bereide maaltijd voor elk.
Anne, actieve coördinator aan deze zijde van het meer: dank!
Links: Dansend naar het feest
Rechts: Gaudencia dankt alle coördinatoren